Oto rozdział I mojej książki. Mówię od razu , że mam na swoim koncie kilka książek:
- ''Arwena''
- '' Spełnić Marzenia''
- ''rzyjaciele''
- '' Morska pogoń za rumem '' ( Coś dla fanów jack'a Sparrow'a )
- ''Biały Rumak ''
- '' Noc Czarnego Ogiera ''

i mam też kilka wierszy na swoim koncie

Tu jest rodział I mojej książki pt.: '' Arwena ''

ROZDZIAŁ I

TAJEMNICZA POSTAĆ

Arwena usiadła na trawie. W pobliżu niej paliło się ognisko świecąc jasnym, żółtawym blaskiem. Niedaleko pasł się koń o białej maści, złocistej grzywie oraz ogonie. Jego kopyta były szare, choć w blasku ognia przybrały barwę złota.
Dziewczyna miała czarne, długie włosy, a piękne i błękitne oczy żwawo spoglądały na świat. Długa, niebieska suknia lekko falowała na wietrze. U pasa zwisał miecz w srebrzystej pochwie, a długi i mocny łuk wisiał swobodnie na jej plecach. Arwena miała 18lat.
Niedaleko obozowiska wiła się rzeka, kierując się na północ w stronę gór. Las wokoło dziewczyny był cichy i złowrogi. Wiatr lekko szumiał w koronach drzew. Trawa wydawała się być ze srebra w blasku księżyca. Od czasu do czasu wysoko nad głową przelatywał samotny nietoperz. W oddali słychać było cykanie świerszczy i pohukiwanie sowy. Gdzieś w głębi lasu zawył wilk.
Obok ognia leżały juki i worek, w którym znajdowała się łania, którą Arwena upolowała kilka dni temu. Teraz podążała do rodzinnego miasta – Karet. Jej droga powrotna jest bardzo długa i niebezpieczna. Musiała bowiem przejść przez las Morin. Jednak bystre oko i czujność zawsze pozwalało jej ujść zdrowo. Była jedną z niewielu, którzy zdobyli się na odwagę i zawsze miała się na baczności....
W pewnej chwili coś poruszyło się za jej plecami. Błyskawicznie wstała i odwróciła się za siebie. Rozejrzała się wokoło. Wokoło było cicho i ciemno. Słychać było jedynie trzaskający ogień i ciche rżenie konia. Dziewczyna wytężyła wzrok. W głębi lasu zobaczyła ruch, jednak było tak ciemno, że Arwena ledwie zauważyła. Jakaś ciemna, zakapturzona postać szła w oddali i rozglądała się wokoło. Wyglądało na to, że czegoś szukała. Wydawała się płynąć jak statek w unoszącej się mgle. Arwena powoli i cicho zrobiła krok w stronę postaci. To był błąd. Postać wyraźnie zauważyła ją i uciekła, upuszczając za sobą jakiś przedmiot. Dziewczyna natychmiast pobiegła w tą stronę. Na miejscu rozejrzała się bacznie wokoło. Nie zobaczyła ów ciemnej postaci, więc zaczęła się rozglądać za przedmiotem. Nagle jej uwagę zwrócił miecz w czerwonej pochwie, który leżał spokojnie w pobliskich krzakach. W świetle księżyca jego pochwa lśniła niczym diament. Arwena powoli sięgnęła po miecz. Był lekki jak piórko, choć z wyglądu wydawał się być ciężki. Wyciągnęła klingę z pochwy. Miecz był fascynujący i przepiękny...Szybko schowała miecz z powrotem i przypięła go sobie do pasa. Ruszyła w stronę obozowiska. Odetchnęła z ulgą, gdy zobaczyła, że wszystko jest na swoim miejscu. Rozłożyła koc z juków i położyła się na nim. Zaczęła rozmyślać o dziwnej postaci. Może nie była tu przypadkiem? Może jednak czegoś chciała? I jeszcze o mieczu. Czy zupełnie przypadkowo trafił w jej ręce? Może został specjalnie upuszczony? Czy to wszystko może coś znaczyć? Rozmyślenia tak ją zmęczyły, że wkrótce zasnęła.